Bespiegelingen 2026

Gedachten over intentie

Ik stel de vraag van binnen. Welke intentie is dan juist. En krijg antwoord dat de intentie die resoneert met je hart de juiste intentie is. Maar daarvoor zul je moeten voelen. Verbinden. En ik kan mezelf pas verbinden met anderen als ik in staat ben me te verbinden met mijzelf. Niet met datgene wat niet in mijn hart leeft. En dat is een leerproces. Al kan dit ook direct worden ervaren. Als je dat doet dan voel je een stroom door je heengaan. Echt heel voelbaar. Dan kun je doordat je in verbinding staat met je zelf in verbinding gaan met de ander en deze voelen. Dat is een hele bijzondere ervaring.

Ik had het niet door. Er was een mist om mij heen. Ik kon niet zien wat er om mij heen speelde. Hoe ik werd gemanipuleerd en bedrogen. Van mensen waarvan ik dacht dat ze van mij hielden. Maar dat niet oprecht deden. Onder mijn neus. Met een vrolijk gezicht en een lach. Maar achter dat masker school bedrog en distortie. Mijn contact met mijn eigen spiritualiteit verkwanselend. De innerlijke stem die mij waarschuwde dat het niet klopte. Ik voelde het allemaal intuïtief maar luisterde niet. Vermeed het en vluchtte weg in mijn hoofd. Het weg redenerend als zijnde paranoia. Maar het is geen paranoia geweest. De mist trekt op. Ik zie het nu helder en door mijn expressie en schrijven krijgt dit een plaats in mijn ervaringen als ziel. Die ik toen niet erkende maar die er altijd was. Influisterend en wenkend. Maar daar in mijn donkerste fase schijnt er een zon die ontwaakt. Die het inzicht geeft zonder wrok en zonder spijt. Dit is wat ik nodig heb gehad. Het Universum was niet tegen me. Het gebeurde voor mij. Zodat ik de waarde van een nieuwe morele regel leer waarderen. Een regel die ik nu vandaag de dag heb. Dit is de regel. Ik zal nooit en te nimmer een vrouw van een ander benaderen als deze een soul contract met een ander heeft. 

Ik wil typen op jou. Je raakt me. Ik wil in jouw hart schrijven hoeveel je mij raakt en beweegt. Laat mij de inkt gebruiken om neer te zetten welk verhaal we hebben samen. En jouw arm gebruiken om de letters te kiezen die resoneren met onze energie. Wij zijn al zolang bij elkaar. Iedere eeuw verschijnen we steeds weer opnieuw. Elkaar aanvullend in het ritme van een ouderwetse typemachine. tik tak tik tak en weer is er een gezamenlijk verhaal geschreven voor ons. Ik ben niet buiten jou. Jij bent mij en ik ben jou. Ik ben degene met een duizend namen en nog meer gezichten. Voor altijd verbonden als de inkt op het papier dat we samen schrijven. Ik type op jou. Jij schrijft mijn verhaal. Ik ben jouw ziel. Net als jij deel van mijn ziel bent.

De waarheid boven alles 

Er stond een bisschop in mijn droom, niet als heilige, maar als drager van een oude orde. Zijn mantel was zwaar van traditie, zijn woorden vol claims die ooit als waarheid golden maar nu breken onder het gewicht van hun eigen vorm.

De weerstand om hem heen was geen vijand, maar een ontwaken. De massa voelde wat hij niet meer kon dragen: dat waarheid geen steen is, maar water. Geen doctrine, maar een stroom.

Ik stond daar als onderzoeker, met de recorder in mijn hand, niet om te oordelen, maar om te luisteren. Mijn loyaliteit lag niet bij de bisschop, niet bij zijn tegenstanders, maar bij de waarheid zelf — die stille, bewegende kracht die zich niet laat vangen in systemen die zichzelf beschermen.

Ik bracht het bewijs naar de brigadier, naar het gezicht van het systeem. Hij haalde zijn schouders op, zoals systemen dat doen wanneer de waarheid niet in hun kaders past. Hij klikte op de link, maar het bestand vervaagde, alsof de oude wereld zelf zijn grip verloor op wat werkelijk is.

Rumoer vulde de ruimte — niet van buiten, maar van binnen. De ruis van oude interpretaties, oude angsten, oude manieren van kijken die het zicht vertroebelen op wat zich wil tonen.

En toch… onder dat alles klopte iets nieuws. Een zachte heraut, mannelijk, vriendelijk, sprak door mij heen. Geen bevel, maar een aankondiging:

Er komt iets. Blijf luisteren. De waarheid is als de zonsopgang — zij is er al, maar het licht moet nog over de horizon komen.

Ik val het oude systeem niet aan. Het is niet duister, alleen vermoeid. Het heeft zijn autoriteit verloren omdat het niet meer luistert.

Dus zet ik er iets naast. Een nieuwe stroom, een nieuwe manier van weten, een volwassenheid die niet vecht maar opent. Een waarheid die niet wordt opgelegd, maar gevoeld.

En in die opening staan wij — niet als volgelingen, maar als mede‑scheppers van een wereldbeeld dat eindelijk weer ademt.

“I illuminate without ownership. I carry light, not authority. My breath is the flame.”

De “lelie”

een archetype van zuiverheid, zachte kracht en intuïtieve helderheid, dat in mijn veld resoneert als een vrouwelijke, zuiverende aanwezigheid. Dit archetype draait zich om richting mij. Kan de lelie ook zien. Die mag naar binnen zegt mijn wachter. Ik zie haar voor de poort staan. Ik kan de lelie zien naderen. In zachte schreden nadert ze de poort van mijn veld. De poort wordt geopend want de lelie is een welkome gast. Ze loop over de binnenplaats. Tegenover de binnen plaats is het huis waar het begon. Rechts is de Blue Palace. Een plek van rust en reflectie met een mooie fontein in het midden. Ze kijkt vol verbazing rond. Ik nader haar in een observerende maar open houding.

Waar? Daar zat een appel in. Dat is Jonge Anima

Waar in het veld? Daar zat onschuld en zuiverheid. Zij is zacht met een harde kern. Vitaal en Intuitief sterk.  “In de oorsprong van dit veld zat een kern, een zuiverheid, een vitaliteit.” “Er zat een appel” = in de oorsprong van dit veld zat zuiverheid, kernkracht, vitaliteit. “Er zat een appel” in verleden tijd betekent dat de kernkracht, zuiverheid en vitaliteit van de jonge anima al vanaf het begin in mijn veld aanwezig was — als een oorspronkelijke, pre‑bewuste kwaliteit. Wat zij spiegelde is ook in mijzelf. Maar kon het niet zien of voelen. Maar het is er wel. Ik ben die appel. Geprojecteerd op de ander. Ik herken bij een ander kernkwaliteiten die in mijn eigen veld zijn. Als dit niet het geval zou zijn dan triggert er niets en resoneert het niet. Een samengaan van vrouwelijke archetypische spiralen.

Kapstok daar hang je alles op. Het valt goed.  Symbool van het Zelf dat de verschillende persona’s (rollen, identiteiten) kan dragen en loslaten. Daaraan hang ik alles aan op. In de psyche is de kapstok het principe van coherentie. De verschillende aspecten en sub persoonlijkheden waaronder archetypen worden geordend en verzamelen zich rondom een kern. Er is een verzameling en ordening in ons veld rondom de essentie van wie we zijn. Het zelf. Die zuiver gewaar zijn is. De stilte en de beweging in een. Hier zit een slot op de man. Niet alles wordt nog vrijgegeven maar alleen dat wat de man aankan en kan integreren. Noem het de voorzienigheid van het Universum of de zorg die de Oversoul betracht in het delen van informatie en kennis die het zenuwstelsel kan dragen. De parels worden niet voor de zwijnen gegooid maar zorgvuldig gegeven aan wat het energieveld aankan. Wie heeft de broek nu aan. Wie heeft er de leiding nu? De kapstok of het zelf die de kapstok behelst.